باز هم آرزو

دل آدم می گیره وقتی می بینه دوستای دور و برش غمگینند. اون وقت احساس می کنی چقدر مسخره است آرزوهای از سر خوشی کردن. خود من هم کلی روز غمگین داشتم. بعضی وقتها بی منطق خیلی وقتها هم به خاطر پیشامدهای ناخوشایند. چنین زمانهایی شاید یک اتفاق تازه ی خوب شاید باعث بشه که غمی رو که تو دل خونه کرده کمرنگ تر بشه. نمی دونم شاید هم داشتن امید و آرزوهای خوش بینانه آدم رو به جلو برونه. بنابراین من باز هم آرزو دارم و اون هم اینه که دوره ی غم دوستان اگه نمی شه نباشه دست کم کوتاه باشه.